One of those days...

Na een weer veel te uitgebreid ontbijt rijden we naar de Hoedspruit civil airport. Er zijn drie poorten, maar we zien niet waar we moeten zijn of langs waar we binnen kunnen. Ik bel naar de piloot van de helikopter waarbij we een vlucht geboekt hebben, maar geen antwoord. We vinden nog een ander nummer op de website en deze man gaat de piloot verwittigen dat we er zijn. We wachten geduldig aan de eerste poort, maar er gebeurt niks. Ondertussen tikt de tijd verder en het is bijna 11uur, het vertrekuur van de vlucht. De tuinman beslist ons binnen te laten en we rijden tot aan de loods, bijna op het einde van de tarmac. De zon breekt door de wolken en het wordt wat warmer. Er landt een vreemde open helicopter, maar het is niet de onze. We proberen de piloot nog een paar keer te contacteren en dan krijgen we antwoord; hij heeft een noodgeval met een neushoorn dat voorgaat op onze vlucht. Hij vraagt om het in de namiddag ook kan en spreken opnieuw af om 13uur. We rijden terug naar Hoedspruit en snuisteren er in een paar winkeltjes.

Om 13uur staan we opnieuw aan de loods, maar geen helikopter of piloot te bespeuren. Het is heet naast de metalen golfplaten loods. De tijd tikt verder, we krijgen weer geen contact met de piloot en een uur later beslissen we om te vertrekken. Heel ontgoocheld. Hier keek ik zo hard naar uit…

We bekomen wat van de vreemde ervaring aan het zwembad en drinken de rest van de fles bubbels leeg. Om 16u30 worden we opgepikt door Jeremy die met ons een gamedrive maakt door het natuurpark van Hoedspruit. Onze gids is heel enthousiast, vertelt honderduit over de planten en enkele dieren die we zien. Veel diersoorten komen we niet tegen. Wanneer we het net opgeven duikt er een giraf op en stappen we uit het voertuig om van wat dichterbij te gaan kijken. Wat later komen de rest van zijn familie tegen.  Aan een vijvertje stappen we uit, wordt een tafeltje opengeklapt, een tafelkleed op gelegd en komen er potjes biltong en noodjes op. We krijgen een glas wijn en proosten met onze Afrikaanse vriend. Wanneer het volledig donker is, rijden we terug naar de lodge. Een half uurtje later pikt Jeremy ons opnieuw op en zet ons af aan het hoofdgebouw waar we gaan eten. Wanneer de zon onder is, mogen we hier niet alleen over straat lopen, omdat het te gevaarlijk is. Er zijn jachtluipaarden gesignaleerd in het reservaat….