Oorkant die stroom

We doen de gordijnen open. De bergen zijn in een warm oranje licht gehuld, de hemel is staalblauw. We ontbijten buiten op het terras. Er staan chocolade paashaasjes op de tafels. Vogels stelen de bolletjes boter die op de tafels klaar staan en kolibri’s  hangen rond de bloemen in de tuin. We stoppen wat krachtvoer binnen, want vandaag gaan we wandelen.

Een slingerende weg vol met putten en asfalt dat omhoog gekomen is wan de warmte, met aan beide kant hoge grassen (soms zo ver over de straat hangend dat er maar één auto tegelijkertijd kan rijden) leidt ons naar de gate van het Royal Natal natuurgebeid. Er staan een aantal auto’s voor ons aan te schuiven en we moeten wachten. Naast de gate stallen mensen in heel fel gekleurde kledij hun rieten koopwaar uit op het gras. Hun kindjes zitten in de schaduw met de kaarten te spelen.

We rijden verder tot aan het visitor centre waar we een “wandelkaart” (een A4tje met daarop alle wandeltrails op) oppikken en rijden verder tot aan de parking een paar kilometer verderop. We meoetn ons registreren voor we aan de wandeling mogen starten. Ze willen weten of we een regenjas en trui bij hebben, welke kleur onze rugzak heeft, nummerplaat en merk van de auto, of we geschikte wandelschoenen aan hebben, om hoe laat we vertrekken en wanneer we ongeveer terug vewacht worden… Dit wordt allemaal genoteerd.

We kiezen voor de Thukela gorge hike; een wandeling van 14km naar een kloof en waterval. Al na een paar honderd meter komen we in het amphitheater terecht. We zijn helemaal omringd door een muur van hoge rotsen. Het is er prachtig. We wandelen afwisselend op zonnige stukken door het hoge gras en dan weer door stukjes bos waar het een pak koeler is en er af en toe een watervalletje van de rotsen naar beneden komt. Het zijn net gigantische douches.

Wanneer we aan de waterval aankomen zijn er een aantal mensen. De wandeling gaat nog een klein stuk verder tot aan de kloof, maar daarvoor moeten we aan de andere kant van het riviertje geraken en er is geen brug. We twijflelen wat we gaan doen, want we zien niet zo direct langs waar we over gaan geraken. We houden andere mensen in de gaten hoe zij het aanpakken, maar de meesten maken rechtsomkeer.

We proberen het toch. Koen geraakt redelijk vlot aan de andere kant van het water door van steen naar steen te springen, maar ik ben heel wat onzekerder en mijn benen zijn korter. Ik balanceer van steen naar steen, maar o de wiebelsteen gaat het mis. De steen schuift weg en ik beland met een voet in het water. Nu die nat is, ga ik met de andere ook gewoon door het water. Wat verder hetzelfde scenario, maar het lukt ons toch om erover te geraken. We klauteren verder omhoog over de rotsen tot we aan een bassin met daarachter een soort tunnel in de rots komen. Het water stroomt door de tunnel.

We dalen terug af en wanneer we de rivier terug over springen krijgen we en applausje van twee dames die er zitten te picknicken. De tocht terug is voor het grootste deel bergaf, maar eenmaal terug aan de auto zijn de benen heel moe. We registreren ons in het logboek bij de jongen en geven hem fooi om op de auto te letten.

Terug in het hotel genieten we van teatime op het terras in de warmte van de ondergaande zon.