Naar de draken

Volgepropt met lekkers van het ontbijt pakken we weer alles in. Voor we aan onze lange rit richting Drakensbergen vertrekken, maken we nog een stop aan de rand van St. Lucia. Een kronkelend knuppelpad, met aan het begin een bord dat er ons attent op maakt dat we moeten oppassen voor krokodillen, leidt ons door mangrove waar krabbetjes in alle richtingen weg schieten naar de duinen. Achter de duinen beuken de hoge golven in op het strand. Er zijn maar een paar mensen. De zon geeft al veel warmte. Jammer dat we niet veel tijd hebben vandaag, want dit is wel een mooi plekje.

We verlaten St. Lucia en na een kwartiertje rijden komen we weer in een andere wereld; de echte Afrikaanse waar er enkele nog zwarte mensen te zien zijn die kriskras door dorpen lopen. Op de snelweg zijn het ook weer de taferelen die we voordien zagen, soms nog wat extremer. Op verschillende plaatsen wordt er op snelheid gecontroleerd en diegenen die te snel rijden worden van de baan geplukt, letterlijk. Een politieagent gaat in het midden van de weg staan om teken te doen dat die auto aan de kant moet. Wij rijden er rond. Hij had wel een fluohesje aan. Overstekende mensen,  koeien en geiten blijven obstakels waarvoor we moeten opletten. We volgen de kustlijn tot in Durban waar het heel druk wordt en wegenwerken waar niemand zich aan snelheidsbeperkingen houdt volgen elkaar op. Na Durban rijden we naar het noorden. Het aantal baanvakken op de snelweg wordt weer minder en het wordt rustiger. Het laatste stuk is een rechte weg vom met potholes, soms van wel 30 cm diep. Het is een kunst om ze te ontwijken. De Drakensbegen verschijnen op de achtergrond gehuld in een waas van goud-geel licht. Heel mysterieus. Onze laatste stop is een lodge volledig omgeven door het majestueuze gebergte…prachtig. We worden rondgeleid op het domein door een enthousiaste medewerker. Ons huisje met rieten dak en ramen aan bijna alle kanten ligt aan de rand van het domein met een geweldig zicht op de omgeving.