Onderdompel en borrels blaas

Net buiten het dorp St. Lucia hebben we een boottocht geboekt. Het is super rustig aan de steiger, maar we mogen al op de boot, een rechthoekig ponton met motor en dak erboven. We kiezen een plekje vooraan. Om 9 uur stapt onze “kapitein” aan boord, start de motor en haalt het ding van tussen het riet. We maken een tochtje op het St Lucia meer in de hoop krokodillen en nijlpaarden te spotten.

We varen een stukje over het ondiepe brakke water en komen een groepje nijlpaarden tegen. Er zit ook een baby bij en ze lijken zich niet te storen aan onze aanwezigheid. Ze blijven rustig liggen, gaan onder water en komen bellen blazend weer boven. Op een plek een stukje verder komen we er nog een paar tegen, maar deze zijn wat meer verlegen en wanneer de boot te dicht komt, verdwijnen ze volledig onder water. Op een verborgen plekje, wat verstopt achter het riet, ligt een krokodil in haar eentje te zonnen. Nog een stuk verder komen we weer een groepje kopje ondergaande en met de oren flapperende hippo’s tegen.

We varen terug naar het beginpunt, rijden het dorpje in, kopen onze lunch en rijden iets verderop het  iSimangaliso wetland park in. Weeral controle’s voor we tot aan de gate mogen en dan weer wat documenten invullen.

Het landschap is erg groen met hoge grassen, palmbomen en meertjes gevuld met een soort paarse lotussen. Eenden en andere watervogels dartelen over de drijvende bladeren. Veel wild is er in dit park niet te spotten; af en toe kruisen een paar zebra’s en kudu’s ons pad. We nemen een kleine zijweg en hobbelen verder tot we buffels zien die  tot aan hun buik in het water staan te grazen. Daar staat het water zo hoog dat de weg volledig onder water staat. Wat doen we…er door of terugkeren? We hebben geen idee hoe diep het is en het ondergelopen stuk is toch een heel aantal meters lang. We maken de minst avontuurlijke keuze en keren terug van waar we kwamen. We nemen een andere zijweg dat naar een strand leidt. We nemen onze lunch mee naar het rotsige strand. Het bananenbrood smaakt en wanneer het bijna op is begint het te regenen terwijl de zon ook nog schijnt.

We rijden tot aan het eindpunt van het natuurgebied, Cape Vidal. Op de parking spelen kleine aapjes en eten chips dat ze op de grond gevonden hebben. We wandelen een stukje verder over het strand. De zon brandt, het water komt soms zo hoog dat we snel wat hoger op het strand moeten lopen, schuimkoppen worden door de wind vlak over het zandoppervlak geblazen, krabben komen uit holletjes gekropen en rennen naar de oceaan. Twee eenzame vissers staan te vissen in de verte en kinderen schuiven met hun surfplankje van de duinen naar beneden.

We rijden het park terug helemaal door en wanneer we terug in het guesthouse zijn, spoelen we het zand weg met wat wijn.

’s Avonds rijden we in het donker naar het centrum van St Lucia. We rijden niet rechtstreeks naar het restaurant, maar doen nog een ommetje in de hoop een nijlpaard tegen te komen. Niks…